ভাৰতীয় সাহিত্যৰ দুটা উল্লেখযোগ্য মহাকাব্য ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ বিষয়ে আলোচনা কৰক।

ভাৰতীয় সাহিত্য অতিশয় বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ (আৰু বিশ্বৰ আটাইতকৈ প্ৰাচুৰ্যপূৰ্ণ)। শতিকাজুৰি, ভাষা, কৌশল আদিৰ পাৰ্থক্য থকা স্বত্বেও, এইবোৰৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়বস্তু আৰু উদ্বেগ আছে। উদাহৰণস্বৰূপে, পঞ্চতন্ত্ৰৰ বিষয়ে কোনে নাজানে? এই সংকলনত জন্তুবোৰক মুখ্য চৰিত্ৰ হিচাপে লৈ লিখা সুন্দৰ কাহিনী আছে, যিয়ে আমাক গুৰুত্বপূৰ্ণ জীৱন দক্ষতা শিকায়। মূল সংস্কৃত পাঠটো ২,২০০ বছৰ পুৰণি, কিন্তু ইয়াৰ কাহিনীসমূহ প্ৰতিটো ভাৰতীয় ভাষাত অভিযোজিত কৰা হৈছে। প্ৰকৃততে, এইবোৰ ভাৰতৰ বাহিৰেও দক্ষিণ-পূব এছিয়া, আৰব বিশ্ব আৰু ইউৰোপলৈ বিয়পি পৰিছে, আৰু নতুন নতুন কাহিনী সংকলনৰ অনুপ্ৰেৰণা যোগাইছে — অনুমান কৰা হয় যে পঞ্চতন্ত্ৰৰ প্ৰায় ২০০ টা অভিযোজন ৫০ টাতকৈও অধিক ভাষাত বিদ্যমান! ইয়ে দেখুৱায় যে কেনেকৈ ‘এটা’ কাহিনী সংকলন ‘বহু’ হৈ পৰিছে। কিন্তু আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য উদাহৰণ হ'ল ভাৰতৰ দুখন মহাকাব্য ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰত। এই দুখন দীঘলীয়া সংস্কৃত মহাকাব্য, যাৰ মূল সংস্কৰণত প্ৰায় ৭,০০০ পৃষ্ঠা থাকিব পাৰে, ধৰ্ম পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ যুঁজ দিয়া বীৰসকলৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰে। মহাভাৰতত, পাণ্ডৱসকলে শ্ৰীকৃষ্ণৰ সহায়ত তেওঁলোকৰ নিজৰ খুৰাকৰ পুত্ৰ কৌৰৱসকলৰ সৈতে যুদ্ধ কৰি নিজৰ ৰাজ্য পুনৰুদ্ধাৰ কৰে। ৰামায়ণত, ৰামে তেওঁৰ ভায়েক লক্ষ্মণ আৰু হনুমানৰ সহায়ত তেওঁৰ পত্নী সীতাক অপহৰণ কৰা ৰাক্ষস ৰাৱণক পৰাস্ত কৰে। এই কাহিনীসমূহত মূল্যবোধৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া বহুতো চুটি কাহিনীও আছে, আৰু এইবোৰে কি শুদ্ধ আৰু কি ভুল সেই বিষয়ে অহৰহ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে।