Loksahity ki sngna,svarup and lakshan in gujrati i

સ્વરૂપ (Nature):
લોકસાહિત્યનું સ્વરૂપ મુખ્યત્વે મૌખિક હોય છે. તે કોઈ એક વ્યક્તિ દ્વારા રચાયેલું હોતું નથી, પરંતુ સમુદાયના સામૂહિક સર્જન અને સ્વીકૃતિમાંથી ઉદ્ભવે છે. તેમાં લોકગીતો, લોકકથાઓ, લોકનાટ્યો, કહેવતો, ઉખાણાં વગેરેનો સમાવેશ થાય છે. સમય જતાં, તેમાં ફેરફારો થતા રહે છે અને તે જીવંત સાહિત્ય તરીકે વિકસે છે.

લક્ષણો (Characteristics):

1. મૌખિક પરંપરા (Oral Tradition): તે લેખિત સ્વરૂપને બદલે મોટે ભાગે મૌખિક રીતે એક પેઢીથી બીજી પેઢીમાં સંક્રમિત થાય છે.
2. સામૂહિક સર્જન (Collective Creation): તેનો કોઈ એક સર્જક હોતો નથી; તે સમુદાયના સહિયારા અનુભવો અને ભાવનાઓમાંથી ઉદ્ભવે છે.
3. લોકભોગ્યતા (Popularity/Accessibility): તે સામાન્ય લોકો દ્વારા સરળતાથી સમજી શકાય તેવું અને માણી શકાય તેવું હોય છે.
4. પરિવર્તનશીલતા (Variability): મૌખિક પરંપરાને કારણે, તેમાં પ્રદેશ અને સમય અનુસાર ફેરફારો થતા રહે છે.
5. સરળ ભાષા અને શૈલી (Simple Language and Style): તેની ભાષા સરળ, સહજ અને લોકબોલીને અનુરૂપ હોય છે.
6. લોકજીવનનું પ્રતિબિંબ (Reflection of Folk Life): તે લોકોના રીતરિવાજો, માન્યતાઓ, સંસ્કૃતિ, સુખ-દુઃખ અને દૈનિક જીવનનું સાચું પ્રતિબિંબ પાડે છે.
7. ઉપદેશ અને મનોરંજન (Instruction and Entertainment): તે મનોરંજનની સાથે સાથે નૈતિક મૂલ્યો અને સામાજિક ઉપદેશ પણ આપે છે.
8. પ્રાદેશિકતા (Regionality): તે ચોક્કસ પ્રદેશની સંસ્કૃતિ અને પરંપરાઓ સાથે ગાઢ રીતે જોડાયેલું હોય છે.